Hyperbare zuurstoftherapie (hyperbare kamer, hyperbare kubus) werd voor het eerst toegepast in de Verenigde Staten aan het begin van de 20e eeuw.
De therapie werd opnieuw geprobeerd in de jaren 40 toen de Amerikaanse marine het gebruikte om diepzeeduikers te behandelen die decompressieziekte hadden. De therapie werd in de jaren 60 ook gebruikt om koolmonoxidevergiftiging te behandelen.
Het wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt voor de behandeling van zieke duikers en mensen met koolmonoxidevergiftiging, waaronder brandweerlieden en mijnwerkers. Het is ook goedgekeurd voor meer dan een dozijn aandoeningen, variërend van brandwonden tot botziekten. Deze omvatten:
Koolmonoxidevergiftiging
Cyanidevergiftiging
Verbrijzelingsletsels
Gasgangreen (een vorm van gangreen waarbij gas zich in de weefsels ophoopt)
Decompressieziekte
Acute of traumatische verminderde bloedtoevoer in de slagaders
Aangetaste huidtransplantaten en -flappen
Infectie in een bot (osteomyelitis) die niet reageert op andere behandelingen
Vertraagde stralingsschade
Vleesetende ziekte (necrotiserende infectie van zacht weefsel)
Lucht- of gasbel in een bloedvat (lucht- of gasembolie)
Chronische infectie genaamd actinomycose
Diabetische wonden die niet goed genezen
Medicare, Medicaid en veel verzekeringsmaatschappijen vergoeden hyperbare zuurstoftherapie over het algemeen voor deze aandoeningen. Maar dit is niet altijd het geval. Neem contact op met uw zorgverzekeraar om te controleren of de behandeling wordt vergoed en of u voorafgaande toestemming nodig heeft.
Houd er rekening mee dat hyperbare zuurstoftherapie (HBOT) niet als veilig en effectief wordt beschouwd voor de behandeling van bepaalde aandoeningen. Dit geldt onder andere voor hiv/aids, hersenletsel, hartaandoeningen, beroertes, astma, depressie, ruggenmergletsel en sportblessures.
